|به قلم جواد طوسی، منتشر شده در مجله همشهری ۲۴، اردیبهشت ۱۳۸۹|
اسطوره کردن مردی که در میان ما نیست، شاید در این روزگار کجرفتار به ریا تعبیر شود. اما شهید مرتضی آوینی بدون آن که خود بخواهد شایستگی این اسطوره شدن را داشت.
چند ویژگی او هنوز به دل مینشیند: آوینی خودش بود و نقش بازی نمیکرد. حتی اگر موافق بعضی از دیدگاهها و سلایقش در حوزهی فرهنگ و هنر نباشی، باز نمیتوانی منکر صداقت زلال درونیاش شوی که در این دوران، سخت کیمیاست.
آرمانخواهی، اصولگرایی و عدالتخواهی آوینی از جنس دیگری بود که با فرمالیسم انعطافناپذیر این زمانه تفاوت دارد.
اگر او با این خصایل و خاستگاههای اجتماعی و حس پرشور عارفانه دوام میآورد و این زمانه را میدید، در مظان اتهام «غیرخودی» قرار میگرفت و بایکوت میشد.
پس همان بهتر که بهار را با خون گرم خود رنگین کرد و در مسلخ عشق آرام گرفت.
مؤسسه شهید سید مرتضی آوینی زیر نظر خانواده ایشان اداره میشود و با مؤسسهای که تا سال ۹۷ با این عنوان فعالیت داشت و اکنون به مؤسسه اندیشه شهید آوینی تغییر نام داده، هیچ ارتباطی نداشته و ندارد.
تمامی حقوق این سایت متعلق به مؤسسه سیدمرتضی آوینی است
